Pride: meer dan glitter en glamour
Leestijd: 3 minuten

Bijna elk jaar bezoek ik de Canal Parade tijdens Pride Amsterdam. Een uitbundig evenement vol glitter en kleurrijke kostuums. Ik houd ervan. Zolang ik me kan herinneren ben ik dol op alles wat met glitter & glamour te maken heeft. In mijn jeugd bestond het nog niet, maar ik weet zeker dat ik anders mijn complete kleutertijd in een Elsa-prinsessenjurk had rondgelopen.

Toch gaat Pride natuurlijk over veel meer dan glitterjurken en opvallende kostuums. Vrijheid, diversiteit en acceptatie vormen de kern van het evenement. Dit jaar krijgt dat extra aandacht, want Amsterdam is gaststad van WorldPride. Een mooie gelegenheid om stil te staan bij wat al is bereikt én wat nog aandacht verdient.

Van taboe naar zichtbaarheid
In de loop der jaren heb ik Pride zien veranderen. Waar je vroeger ook kleinere boten voorbij zag komen, wordt het nu steeds groter aangepakt. Politieke partijen, bedrijven en organisaties varen nu volop mee. Het is natuurlijk mooi dat zoveel partijen hun betrokkenheid tonen, al heeft Pride hierdoor ook een commercieel karakter gekregen. Net als Koningsdag trekt het massaal bezoekers naar de hoofdstad en waar je vroeger een speurtocht moest houden naar gepaste accessoires, kun je nu op elke hoek van de straat roze of regenboog merchandise inslaan.

Ik groeide op in de jaren ‘70 en ‘80, toen homoseksualiteit nog behoorlijk in de taboesfeer zat. Naast glitter & glamour was ik toen ook al gek op muziek, dans en films. Het is volledig zinloze hersenopslag, maar ik weet altijd alle roze vragen bij Triviant.
In mijn jeugd kwam homoseksualiteit niet of nauwelijks voor in films of musicals. Sterker nog, de meeste homoseksuelen hielden hun geaardheid voor de buitenwereld noodgedwongen verborgen uit angst voor negatieve gevolgen voor hun carrière. Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar George Michael, Gerard Joling en vele anderen presenteerden zich destijds als hetero en hadden hordes vrouwelijke fans.
Toen aids in de vroege jaren ‘80 opdook, werd de situatie nog ingewikkelder. De eerste uitbraken in westerse landen kwamen vooral voor onder homoseksuele mannen, wat destijds onterecht leidde tot de naam ‘homoziekte’. Enkele prominente artiesten, waaronder Freddy Mercury, overleden binnen korte tijd. Door onwetendheid ontstonden vooroordelen en vermeden sommige mensen zelfs fysiek contact met homoseksuelen. Gelukkig is er sindsdien veel veranderd. Pride heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan zichtbaarheid, bewustwording en acceptatie.

Acceptatie, begrip en ontmoetingen
Ook binnen KLM is er aandacht voor inclusiviteit, zowel voor passagiers als medewerkers. Verandering kost tijd en niet iedereen ervaart die op dezelfde manier. Zo hoorde ik ooit een collega zeggen dat iedereen mag zijn wie die wil zijn, maar dat hij beslist niet op de foto wilde met regenboogsymbolen. Dat is ook zijn goed recht. Acceptatie betekent immers niet automatisch dat iedereen dezelfde gevoelens of overtuigingen heeft. Sterker nog, wanneer iets wordt opgedrongen, werkt dat vaak averechts.

Passagiers kunnen tegenwoordig kiezen voor een genderneutrale aanhef. In de iPad komt dan ‘Mx’ te staan. Dat leidt soms tot verwarring, zeker wanneer passagiers van stoel wisselen. Inmiddels vraag ik daarom vooraf hoe iemand aangesproken wil worden. Vaak wordt dat gewaardeerd maar soms blijkt iemand per ongeluk het genderneutrale vakje te hebben aangekruist en volgt er een niet-begrijpende reactie op mijn vraag.

Onlangs was ik in Rio en zat met een vriend in ons favoriete restaurant toen er aan het tafeltje naast ons een beeldschone dame neerstreek. Alhoewel dame, bij nader inzien was het een heer… of toch niet.. Hoe dan ook, het was een bijzonder knappe verschijning en we raakten aan de praat. De persoon stelde zich voor als ‘Carlos’, was van oorsprong latino, woonde in New York en was voor het eerst met vakantie in Brazilië. Carlos vertelde non-binair te zijn en hoe lastig dat was in het huidige Amerika en ook binnen een Latino familie. Hun moeder had ooit gezegd: “Dat je gay bent kan ik accepteren, maar gedraag je tenminste als een man.” Een treffend voorbeeld van het verschil tussen acceptatie en begrip.

Carlos vertelde ook hoe lastig het voor hen was om te daten. Ze kregen veel aandacht van mannen die een stuk ouder waren en aan het twijfelen waren over hun geaardheid of wilden experimenteren. Het werd een interessant en leerzaam gesprek. Ik gunde hen vooral iemand die hen waardeert om wie ze zijn: een intelligente, warme en bijzondere persoon.

Juist dit soort ontmoetingen en gesprekken vind ik waardevol. Ze bieden een kijkje in de wereld van een ander en laten zien hoeveel invloed maatschappelijke opvattingen kunnen hebben op een mensenleven. Met die gedachte in mijn achterhoofd ga ik binnenkort weer extra genieten van de Canal Pride.

Cora Dessing