Viva Las Vegas!
Leestijd: 3,5 minuten

Wanneer het om mijn rooster gaat, ben ik groot fan van het verzoekensysteem. Natuurlijk zie ik ook wel wat puntjes die verbeterd zouden kunnen worden, maar over het algemeen vind ik het een goed systeem met veel mogelijkheden. Ik ben dan ook een echte ‘aanvrager’. Ten eerste omdat ik het prettig vind om mijn schema wat langer vooruit te weten, maar daarnaast ook omdat ik na 25 jaar nog steeds geniet van alle mooie bestemmingen en mijn favorieten dus vaak aanvraag. Donderdagmiddag is vaak spannend want: zou een van mijn verzoeken toegekend zijn en zo ja welke? Het voelt als een loterij en ik mag graag een gokje wagen.

De jackpot
Over gokken gesproken: laatst kwam er een 5-daagse Las Vegas uit de verzoekentombola rollen. Hoe leuk! Enthousiast begon ik uit te zoeken welke shows en concerten er te bezoeken waren en was blij verrast om de namen van een paar iconen uit mijn jeugd tegen te komen. Hopelijk kon ik meer collega’s warm maken om samen naar een concert te gaan.

Een van mijn collega’s bleek een leeftijdsgenoot en we besloten de jaren ‘80 te herbeleven bij een concert van de inmiddels tachtigjarige Rod Stewart. De oude rocker trad op in het fameuze Colosseum Theater, onderdeel van Caesars Palace.

Vooraf wilden we nog een hapje eten en ik had een tip gekregen om naar The Bedford te gaan, het restaurant van de fameuze Martha Stewart. Het restaurant zag er super uit. Heel gezellig, met overal potten en pannen, alsof je in Martha’s keuken zat. We twijfelden om de avond met een wijntje te beginnen. Gezien het tijdverschil van 9 uur wilden we niet het risico lopen om straks knikkebollend bij het concert te zitten. Het bleef dus maar bij fris en water. Ik had ondertussen best trek en was benieuwd naar de menukaart. De vriendelijke ober presenteerde deze met typisch Amerikaans enthousiasme. We wierpen een blik en vielen bijna van onze stoel bij het zien van de prijzen. Mijn collega koos een salade, maar ik had behoefte aan iets stevigers: een pasta. De prijs daarvan was maar liefst 70 dollar. Dat moest wel een hele bijzondere pasta zijn.

Hij was inderdaad heerlijk, maar na een derde verorberd te hebben, had ik echt meer dan genoeg. Waarschijnlijk omdat het in Nederland inmiddels midden in de nacht was, was mijn maag niet ingesteld op zware kost. “Would you like to take it with you?” vroeg de ober. Dat wilde ik wel. Mijn collega moest lachen. “Ga je die pasta serieus meenemen naar het concert?” Dat was niet mijn plan, maar ik vond het zonde om weg te gooien.

Chique pasta
Overdag had ik veel dak- en thuislozen op straat gezien, waar wie sommigen misschien wel een maaltijd konden gebruiken. Het idee om deze chique pasta weg te gooien voelde niet goed, misschien kon ik er iemand anders blij mee maken. Met een nagloeiende creditcard en een prachtig glimmend tasje met satijnen strik en de naam Bedford erop verlieten we het restaurant.

Het was nog een stukje lopen naar het theater en onderweg zouden we vast iemand tegenkomen. Overdag was de armoede in Las Vegas me al opgevallen, maar nu leek de boulevard ineens leeg. We liepen een stukje om, zoekend zonder al te opvallend te willen doen. In Las Vegas tref je de meest uiteenlopende types aan en het is soms lastig om te zien of iemand daadwerkelijk in de problemen zit of een paradijsvogels is, die zijn Mercedes om de hoek heeft geparkeerd.

Na een extra blokje om kregen we iemand in het vizier die er nogal verwilderd uit zag. Hoe hij zou reageren was lastig te voorspellen, maar ik wilde het toch proberen. Voorzichtig stapte ik op hem af en stak mijn arm uit met het tasje. “Would you like some food?” vroeg ik, toch met een lichte aarzeling. Hij trok het uit m’n hand en liep snel weg, terwijl hij het tasje boven zijn hoofd liet zwaaien. Daar gaat m’n chique pasta dacht ik nog even, maar tijd om er lang bij stil te staan was er niet. Het Colloseum wachtte!

Wat een geweldige show hebben we gezien. Wat een charisma, wat een stem en wat een energie. En zo leuk om in een man van 80 nog steeds het jongetje te zien dat hij ooit was. De zaal ging volledig los. Met de muziek nog in ons hoofd gingen we terug naar het hotel. De wachttijd voor een taxi of Uber was lang, dus we besloten te gaan lopen. Onderweg brak een bandje van mijn sandaal waardoor er niets anders opzat dan op blote voeten verder te gaan. “Straks krijg jij nog een maaltijd aangeboden” grapte mijn collega.

Moe maar voldaan stonden we even later in de hotellift. Er stapte een man in.
“How are you ladies doing tonight?”
“We are fine. How about you?”
“Oh, I’m great. I just arrived. I’m an airline pilot you know”.
We deden net alsof we zwaar onder de indruk waren, stapten uit de lift en proestten het uit.
Wat een avond! Viva las Vegas!

Cora Dessing