The ultimate memorable experience

Leestijd: 2 minuten

Het jaar 2025 voelt voor mij als het ultieme jubileumjaar: 35 jaar vliegen, 25 jaar senior purser én het aantikken van de 20.000 vlieguren. Dat laatste is iets dat maar weinig collega’s lukt en dit jaar viel die eer mij ten deel. Ik wist precies op welke vlucht het zou gebeuren, had taart meegenomen en mijn collega’s op de hoogte gebracht. Op Schiphol werd er zelfs een erehaag gevormd. Met de bekende ketting van zegels en beschreven wenskaarten verliet ik het toestel.

De captain gaf nog een korte speech. Hij benadrukte dat vlieguren vieren net dat beetje extra glans heeft vergeleken met het dienstjaren jubileum. Een dienstverband kan je immers ook parttime of met onderbrekingen volbrengen, maar 20.000 vlieguren haal je alleen door jarenlang veel en vaak in de lucht te zijn. Dat maakte mij extra trots. In de trein naar huis dacht ik terug aan eerdere hoogtepunten, zoals de huldiging bij 10.000 vlieguren. Destijds reed ik samen met mijn ouders naar het hoofdkantoor, waar we feestelijk werden ontvangen met thee, petitfours en een toespraak van dhr. Van Wijk. Daarna volgde een persoonlijke onderscheiding met bloemen, champagne en hapjes. Mijn ouders hadden het er jaren later nog over.

Van champagne naar koffie
Omdat ik nog drie jaar wil doorvliegen en de 25.000 vlieguren niet meer ga halen, was dit de laatste keer dat ik een officiële onderscheiding vanuit KLM zou krijgen. De uitnodiging volgde: woensdag, 10 uur ’s ochtends, Schiphol-Oost, bij de Huismeesters. Ik dacht eerst dat dit het Grand Café in de oude verkeerstoren was, maar het bleek een kantoorpand met een koffietentje waar precies niets aan de KLM-sfeer van weleer deed denken.

Bij aankomst ontmoette ik een collega die haar moeder had meegenomen voor haar jubileum. Al snel bleek echter dat introducés niet gewenst waren. “Men wil nou eenmaal geen saaie bijeenkomst met speeches en bloemen,” was de verklaring. Moeders moest maar even ergens anders gaan koffiedrinken.
Binnen sloot ik aan in de rij om zelf een kopje koffie halen aan de bar, waarna mijn speld vriendelijk werd uitgereikt door een vervangende MCC, die mijn achternaam helaas verwisselde met een andere jubilaris. Geen persoonlijk woord, geen bloemen. Alleen een kopje koffie, een plakje cake, een snelle foto voor de Nieuwsapp. En even later stond ik alweer buiten, samen met collega’s die – soms van heinde en verre – op hun vrije dag waren gekomen.

En zo werd mijn 20.000 vlieguren-huldiging een memorable experience zullen we maar zeggen. Natuurlijk, tijden veranderen en tegenwoordig moet je vaak zelf de slingers ophangen. Maar ik hoop toch dat er voor de komende generaties een beetje van die oude KLM-glans terugkomt. Sommige mijlpalen zijn te bijzonder om met alleen een kopje koffie te vieren.

Hans den Dikken