Leestijd: >2 minuten

Hoelang heb je nodig?

Een vraag die iedereen bij KLC herkent. Misschien wel de meeste gestelde vraag binnen ons bedrijf. Op de voet gevolgd door: ‘Kunnen we even een kijkje nemen in de crewtray?’

‘Paula, we hebben je nodig,’ zei de dame van Crew Control. Het wordt een 3-4-4-3. Ze probeert het te verkopen als een heerlijke all-inclusive vakantie. Lange stop in Krakau, kort in Aberdeen en Kristiansand.

All-inclusive vakantie
Reserve zitten vind ik iets magisch. Wakker worden in je eigen bed en niet weten met wie je op pad gaat, maar vooral: waar je slaapt. Wordt het een avond stappen in het beeldige Teesside of ga je los tijdens het fantastische ontbijt in Trondheim?

Veel mensen in mijn omgeving begrijpen niet wat ik zo heerlijk vind aan reservedienst. Je huis is schoon, want wat moet je anders met je tijd? En ondertussen leef je in volledige onzekerheid. Voor mij zit daar juist de charme van het vliegen: ontsnappen aan de werkelijkheid. Alles is mogelijk.

Collega’s hebben het vaak over de ‘lifestyle’. En hoe erg ik dat woord ook vind, er zit een kern van waarheid in.

Klein gebaar, groot effect
Waar mensen op kantoor hun geluk halen uit een lege inbox, haal ik mijn energie uit mensen laten lachen. Een grapje hier of daar en soms net even iets extra’s doen.

Toen de oorlog in Oekraïne dagelijks het nieuws beheerste, voelden de vluchten van en naar Polen anders, meer beladen. Na een lange stop in Krakau vlogen we ‘s ochtend terug naar Amsterdam. Het was koud en guur.

Op de laatste rij nam een mevrouw plaats die me al bij het instappen was opgevallen. Dat observeren hoort immers bij ons werk. Toen ik haar tijdens de service vroeg wat ze wilde drinken, keek ze me met doffe ogen aan. Ze perste er een glimlach uit en vroeg: ‘Do you have vodka?’

Ik glimlachte en zei: ‘did you have a long day, do you need it?’ Ze verontschuldigde zich, legde haar hand op de mijne en zei dat een cola prima was.

Everything will be ok
Terug in de voorste galley kon ik mezelf niet bedwingen. Soms voel je dingen gewoon aan, zonder dat het uitgesproken wordt. Ik pakte een miniatuurtje wodka en een cola en schreef een kaart:

‘I dont know what happened or what is going on, but it looks like you might need this.

All the best. Everything will be ok!’

Ik deed alles in een zakje en bracht het naar haar toe. Mijn hand legde ik op haar schouder en ik gaf haar een knikje.

Cabin crew prepare for landing
Later, tijdens het ophalen van de het afval, zag ik de tranen over haar wangen rollen. Ik knielde naast haar neer en pakte haar hand. Tussen de tranen door zei ze: ‘You have no idea how much this means to me. Thank you so much.’

Ze vertelde dat ze net bij haar familie in Oekraïne was geweest. Drie dagen had de reis gekost. Haar familie was alles kwijt, haar broer moest richting het front en zij moest weer terug naar Nederland voor haar werk.

Op dat moment besefte ik dat ik met mijn kleine gebaar haar dag een beetje mooier had gemaakt.

Ik vocht tegen mijn tranen toen de captain de ‘cabin crew, prepare for landing’ omriep. Mijn CA2 zag het gebeuren, nam het over en deed de landing speech. Met ogen vol tranen liep ik terug naar mijn stoel.

I am a hero
Bij het uitstappen vroeg ze me of ze me een knuffel mocht geven. Ze was de laatste passagier. Ik hield haar een minuut lang vast. In mijn oor fluisterde ze nogmaals dankjewel. ‘You are a true hero.’

Huilend namen we afscheid. De captain die naast me stond keek me verbaasd aan. ‘I am a hero,’ zei ik met betraande ogen.

Hier kan geen lege inbox tegenop.

 

 

 

 

 

Paula van den Berg
VNC Columniste