Een streak, wat is dat dan?
Wat voel ik mezelf dom en oud, maar deze vraag moet ik echt stellen om deel uit te blijven maken van het gesprek.

Een driedaagse pairing en ik merk al tijdens het handen schudden dat er een fiks leeftijdsverschil is, ik krijg zo’n vaatdoek als hand. Helemaal prima, denk ik, niks aan de hand, dit houdt me jong.

Slappe handjes en havermelk
De jongste parel van 20 begint al zittend op de crewtray-container met een havermelk cappu haar betoog over Snapchat en de streak die ze bijna verliest met haar bestie. Haar prela doet moeilijk, oftewel, hij is compleet delulu geworden.

Ik verslik me zowat in mijn koffie en bedenk me dat mijn brace voor mijn hielspoor verkeerd om mijn voet zit. De wat oudere parel van 22 ziet mijn verwondering en moet hard lachen.

Zelf had ik tijdens corona de Snapchat app op mijn telefoon gezet, eigenlijk om de verveling tegen te gaan en die grappige filters te testen. Ik snapte er weinig van: een boel gele flikkerende knoppen. Ik raakte er overprikkeld van en besloot hem na twee dagen weer van mijn telefoon te verwijderen.

Groente, kinderen en garantiebonnetjes
Het gesprek gaat uiteindelijk naar mijn relatiestatus en kinderwens. De twee parels vinden het toch maar gek: zo’n ‘vrouw’ van bijna 38, geen relatie, geen uitzicht op een koophuis en geen kinderwens.

Ik kan alleen maar lachen en denken aan mijn heerlijke leven: geen koters om me heen en de mogelijkheid om te doen wat ik wil. Nooit echt een kinderwens gehad; de gedachte dat ik een kind moet opvoeden geeft me altijd paniek.

Want zorgen dat ik minimaal 100 gram groente binnenkrijg op een dag, is al een grote opgave. Hoe doe ik dit in godsnaam voor zo’n hompje vlees dat van mij afhankelijk is? Je tijd naar de knoppen, je eigen verlangens, je lijf, je relatie en je geld. Voor mij brengt een kind alleen maar nadelen en je kunt het ‘product’ nooit meer terugbrengen.

En ik ken mezelf: ik raak het bonnetje toch kwijt. Ga dan maar eens aan de caissière uitleggen dat je nog binnen de garantieperiode zit, het product poept op de verkeerde momenten en dat je graag je geld en je leven terug wilt.

De spiegel in het badkamerlicht
Vaak vlieg ik met jongens of meiden die feitelijk gezien mijn kind kunnen zijn. Hoewel ik mezelf in mijn hoofd niet ouder voel dan 25, voelt mijn lijf zich iets anders tijdens een inslaappairing.

Als om 3 uur mijn wekker begint te krijsen en ik de mantra: I love my job, I love my job, I love my job in mijn hoofd moet afspelen, is mijn moeder degene die mij aanstaart in de spiegel.

Minutenlang staar ik naar de fijne lijntjes die zich beginnen te vormen rondom mijn ogen en de grijze haren die in mijn slapen ontstaan. Hoe hard je er ook tegen wilt vechten, het is niet te stoppen. Zelfs die ene kinhaar die één keer per maand ineens opduikt, is niet uit te roeien.

‘Gerda’ goes dancing in Norwich
Tijdens ons avondje stappen in Norwich voel ik me toch weer de ‘Gerda’ van de groep. Ik moet echt even zin maken, maar een half uur later sta ik in een dampende discotheek met schurende twintigers. Ik maak oogcontact met een andere ‘oudere’ meneer, tenminste, dat denk ik.

De beste man schuift langzaam mijn kant uit, geeft me een knipoog en schreeuwt in mijn oor: “YOUS HOT! WHATS YA SNAPCHA?”

Ik moet lachen en roep hard naar mijn twee parels: “HIJ WIL MIJN SNAPCHAT!”

 

 

 

Paula van den Berg
VNC columnist en Cabin Supervisor bij KLC