Zomerverlof
Een maand voor het zomerverlof begint, tel ik al af: nog drie vluchten, nog twee, nog één… en dan is het zover. Dit jaar valt mijn zomerverlof al in mei. Ruilen lukt niet. Helaas met een echtgenoot in het onderwijs zit ik vast aan schoolvakanties om weg te gaan. Dus blijf ik thuis, in Nederland. 

Ik ben officieel vrij, maar het gewone leven draait gewoon door. De dagen vullen zich met boodschappen, huishoudelijke klussen en andere ‘moetjes’. Echt tot rust kom ik niet. Als ik na die weken weer begin met vliegen, voel ik me nauwelijks opgeladen. 

Gelukkig lukt het me, met wat gepuzzel met zeven OD-dagen, twee CL-dagen en reisverlof  om in juli toch achttien dagen achter elkaar vrij te krijgen. En dat heb ik hard nodig. 

Zoals elke zomer vlieg ik IPB naar Spanje. Voor de terugreis boek ik dit keer een gewone ticket, om stress op de laatste dag te voorkomen. In ons huis zijn er dit jaar geen logees, dus ik bepaal zelf het ritme en dat ziet er ongeveer zo uit: 

Ik sta vroeg op, ontbijt buiten op het terras, neem een frisse duik in ons zwembadje. Daarna doe ik boodschappen, drink koffie op het dorpsterras waar iedereen me kent als ‘die Nederlander’. Ze groeten me bij naam en maken een praatje. Rond drie uur kook en eet ik, gevolgd door een siësta tot een uur of zeven. Daarna drink ik koffie bij vrienden of schoonfamilie, duik nog even het zwembad in, en dineer rond tien uur, thuis of ergens in het dorp. Meestal blijf ik buiten zitten tot diep in de nacht, soms tot drie of vier uur. 

Na een paar dagen merk ik het verschil. De vermoeidheid van nachten doorhalen, jetlags en weinig slaap glijdt langzaam van me af. Heel soms, als de wifi werkt, kijk ik even op mijn rooster. Maar verder: geen nieuws, geen tv, helemaal onthaasten. Geen stress over treinen, die niet naar Schiphol rijden. Niet over vertragingen op de route of omvliegen vanwege oorlogsgebieden. Alleen het uitzicht over het dal achter ons huis, de rust, het niets. 

Dat is het verschil met die korte breaks van vier of vijf dagen reisverlof. Nu laat ik echt los. En toch, na achttien dagen begint het weer te kriebelen. Ik kijk in mijn app en zie dat New York op me wacht. En ineens heb ik er weer zin in. 

Voor iedereen die zijn zomerverlof nog tegoed heeft: ik wens je dezelfde rust toe. En daarna, net als ik: weer zin om te vliegen. 

Fijne zomer!  

Hans den Dikken