Vlieg je nog steeds?!

Deze maand vierde de NHTV, de toenmalige hbo-opleiding voor toerisme en tegenwoordig Breda University of Applied Sciences, haar 60-jarig bestaan. Tijd voor een grote reünie! De meeste vrienden uit mijn studietijd zie ik nog regelmatig, maar na 36 jaar was ik toch wel benieuwd wie ik daar verder nog aan zou treffen. Waarschijnlijk vooral oud-studiegenoten die, net als ik, nog steeds vliegen. Want na het behalen van ons diploma gingen we destijds massaal de lucht in. Zo begon ik samen met maar liefst negen studenten uit mijn afstudeerjaar bij KLM.

’s Middags vond eerst de opening van het academisch jaar plaats, maar daar zag ik nog geen bekende gezichten. Dat veranderde toen de echte reünie begon. Voor de zekerheid had ik met een paar vrienden afgesproken. We installeerden ons aan een tafeltje met goed zicht op iedereen die binnenkwam. Ik was al jaren niet meer op de NHTV geweest. In de eerste jaren na mijn afstuderen kreeg ik van oud-studiegenoten steevast dezelfde vraag: ‘Vlieg je nou nog steeds?’ Alsof het bijna een schande was om met zo’n diploma je toekomst te verkwanselen als ‘serveerder in de lucht’. En ja, ook ik begon destijds met het idee om na een jaar vliegen een ECHTE baan te gaan zoeken. Maar ja, die echte banen betaalden vaak een stuk minder, boden minder vrije tijd en vooral minder vrijheid. En ondertussen bleek vliegen veel leuker dan ik ooit had gedacht.

In de loop der jaren veranderde de toon van die gesprekken. Oud-studiegenoten die inmiddels een heel andere carrière hadden opgebouwd, vroegen ineens of er misschien nog vacatures waren bij KLM. De baan die ooit als een tijdelijk avontuur werd gezien, bleek achteraf voor velen helemaal zo gek nog niet. Het was ontzettend leuk om na al die jaren mensen terug te zien die ik soms wel veertig jaar niet had gesproken. Mensen die jarenlang in het buitenland hadden gewoond, bij reisbureaus hadden gewerkt of het toerisme inmiddels volledig de rug hadden toegekeerd. Iedereen had zijn eigen pad gekozen en had daar mooie verhalen over te vertellen. En voor ik het wist, kwam die vertrouwde vraag weer voorbij: ‘Vlieg je nog steeds?’

Maar dit keer klonk er iets heel anders in door. De vraag werd vrijwel direct gevolgd door: ‘Had ik dat destijds ook maar gedaan! Ik hoor zulke enthousiaste verhalen van vrienden over jullie werk. Dat was misschien wel de beste keuze geweest die ik had kunnen maken.’ Na 36 jaar ben ik het daar nog steeds roerend mee eens.

Natuurlijk is er in al die jaren veel veranderd. Het werk is intensiever en de druk op onze arbeidsvoorwaarden is er niet minder op geworden. Arbeidsvoorwaarden die overigens niet uit de lucht zijn komen vallen, maar waar de VNC zich al jarenlang hard voor maakt en voor zal blijven strijden. Want hoe mooi ons vak ook is, het moet wel mooi en gezond en werkbaar blijven.

Maar als ik alles over mocht doen? Dan zou ik zonder twijfel opnieuw voor het vliegen kiezen.

VNC columnist
Hans den Dikken