This sound is normal?
Vaak hebben we te maken met passagiers die vliegen erg spannend vinden. Misschien hebben ze ooit een vervelende ervaring gehad met een steward(ess) of flinke turbulentie meegemaakt. Ik denk dat veel mensen zich tijdens een vlucht niet volledig op hun gemak voelen.

De controle uit handen geven, plaatsnemen in een kleine ruimte naast een groot of ruikend iemand en amper kunnen bewegen: voor weinig mensen is dat echt prettig. Hoe fijn is het wanneer je iemand op de juiste manier kunt opvangen en tot de max kan vertroetelen.

Are you okay?
Zo ook die ene vlucht van Belfast naar Amsterdam. Het was een winderige herfstdag in oktober. Er stapte een prachtige dame aan boord. Door de harde wind was haar coupe verwilderd. In haar blik zag ik pure angst. Haar grote ogen keken me smekend aan; ik kon het niet negeren.

‘Are you okay?’ vroeg ik haar.

‘No, not really.’

Gelukkig had ik een van de leukste captains uit ons corps mee, die de situatie meteen doorhad. ‘Laat haar maar even de cockpit inkomen, Paul’ bulderde hij vanuit zijn hok voorin. Hij nodigde haar uit om even bij hem langs te komen voor een gesprek tijdens het instappen en verzekerde haar dat ze alles mocht vragen.

Can we fall from the sky?
What happens when both engines fail?
Can someone open the door when we are in flight?
What if the wheels fall off?

Geen enkele vraag was te gek voor deze topper van een captain. Hij lachte haar niet uit en nam haar angst serieus. Volgens mij is dat stap één om iemand op zijn of haar gemak te stellen: erkennen dat de angst er mag zijn en heftig kan voelen.

Knie aan knie in de caravan
Ze was vooral bang voor het opstijgen en de eerste bocht. In haar boeking zag ik dat ze op 1C zat, gelukkig dicht bij mij in de buurt. Ik startte een gesprek toen ik tegenover haar ging zitten op mijn jumpseat, lekker knie aan knie in de 175 caravan.

Ze had een hoge functie binnen een mediabedrijf en gaf leiding aan tweehonderd mensen.

‘I have to fly because of work. I genuinely love my job, but flying is terrible. I still feel like a 10-year-old girl. I’d rather give a talk to 500 people than take a 30-minute flight.’

De dame op 1A merkte haar angst ook op, gaf me een knipoog en mengde zich in het gesprek. Fijn om er iemand bij te hebben die ook een oogje in het zeil hield.

De start was door de wind best hobbelig en haar hand klemde zich om de armleuning.

‘This sound is normal?’ vroeg ze angstig toen de wielen werden ingeklapt.

Bij de eerste bocht zag ik de tranen in haar ogen branden. Haar ademhaling werd zwaarder, dus begon ik aan missie afleiden. Ik stelde vragen over haar hobby’s, haar lievelingskleur en haar favoriete dier. Doordat ze begon te vertellen, werd haar ademhaling rustiger.

Na een kort gesprek over olifanten en hun lange slurven begon ik over hoe prachtig de kleur paars eigenlijk is. Ze doorzag mijn tactiek en bedankte me toen ze weer rustig was.

Rode appelwangen
Tijdens de service zag ik dat de mevrouw op 1A een gesprek met haar was begonnen. Ze leek meer op haar gemak. Ik bracht haar nog een flesje cava en een tasje met iets lekkers.

Helaas hadden we tijdens de landing opnieuw te maken met fikse turbulentie. Weer ademde ik met haar mee en begon een heel betoog over leeuwen in het wild. We maakten samen grapjes en toen de wielen het asfalt raakten, zag ik haar schouders eindelijk zakken.

‘Thank you so much. You guys made flying fun again,’ zei ze bij het uitstappen en vroeg aan mijn captain of ze hem een knuffel mocht geven.

Zijn rode appelwangen begonnen te gloeien en er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht.

‘You are very welcome,’ stamelde hij.

 

 

 

 

 

Paula van den Berg
VNC Columniste