Paula’s column november 2026

19 november 2026

Zou hij zien dat ik trainee was?
Leestijd: 2,5 minuten

Een paar weken geleden stonden er ineens twee passagiers DH in myflight. Toen ik zag dat ze ook mee teruggingen, moest ik gniffelen. Twee nieuwe collega’s op observatievlucht. Ik dacht terug aan mijn eigen eerste keer, toen ik met een traineespeldje en mijn nieuwe wrap around de deur uitging.

Voor het Bemanningscentrum werd ik begroet door een KLC-captain. Zou hij zien dat ik trainee was? Ik gaf hem mijn liefste glimlach en stapte vervolgens zenuwachtig het BMC binnen.

Aanmelden, hoe werkt zoiets? Redelijk onzeker keek ik naar het inlogscherm en typte mijn personeelsnummer in… en wat moest er dan bij password? Ik dacht terug aan de woorden die mijn allerliefste trainer Larissa een dag eerder tegen me had gezegd. O ja, hetzelfde. Duh!

Maandelijkse pedicure 
Gelukkig vond ik al snel mijn mede-ini-reiziger. Erg fijn om op zo’n onzekere dag een bekend gezicht te zien in het BMC.

Op naar de gate. Omdat ik niet wist hoe ver het zou zijn, wisselde ik toch snel mijn hoge stappers voor een heerlijk Gerda-modelletje. Mijn oude voeten moesten nog heel erg wennen aan het nieuwe schoeisel. (Marjan, mocht er in een volgend overleg budget zijn voor een maandelijkse pedicure, dan houden mijn collega’s en ik ons van harte aanbevolen)

Al giechelend stapten we in de bus die ons naar het platform bracht. Voor het eerst al die kleine blauwe vliegtuigjes op een rij zien staan, was magisch. Dit werd ons nieuwe kantoor!

Ons nieuwe kantoor
Als allerlaatsten stapten we aan boord en namen we plaats op rij 2. Eigenlijk vind ik beginnen aan een nieuwe baan een van de ergste dingen in het leven. Je weet niks, je kent niemand en je moet alles vragen. Binnenkomen in een galley waar je geen idee hebt wat er achter elk deurtje zit, is vreemd. Gelukkig was de CA1 er voor onze vragen en ze wees ons de weg in de galley.

Ze stelde ons voor aan de circuit breakers en het control panel en we maakten kennis met de boiler. De businessclassbox was destijds nog gevuld met de rode peper- en zoutklompjes en we genoten van koffie uit een prachtig KLM-kopje. De dingen die ik nu zo normaal en simpel vind, waren die dag een heuse nieuwe ervaring.

Tijdens de omdraai mochten we in de cockpit zitten en kregen we uitleg over de ramen en het door control panel. Mijn hersenen konden al die informatie niet aan, maar gelukkig ging ik een stuk zekerder verder met de rest van mijn ini.

Blauwe kijkers boven de stoel
De twee nieuwe meiden die een paar weken geleden bij mij aan boord kwamen, waren prachtig. Met een grote glimlach stapten ze aan boord. Haren netjes opgestoken, parels in hun oren, hun notitieblok in de aanslag en zichtbaar zin in de dag.

Ik stelde ze op hun gemak en legde ze uit wat alle knipperende lichtjes betekenden. Bij ieder pingetje wipten hun blauwe kijkers boven de stoel uit en hielden ze me nauwlettend in de gaten. Na de service nam ik ze mee de galley in en was het mijn beurt om ze alles uit te leggen in onze kleine caravan.

Geniet!  
Inmiddels zit ik zelf voorin, geef ik leiding aan twee collega’s en draag ik de verantwoordelijkheid voor soms 136 passagiers. Het is mijn feestje en samen met de crew maak ik de sfeer. Meer dan eens besef ik hoe snel de afgelopen 4,5 jaar voorbij zijn gegaan.

En voor alle nieuwe collega’s: geniet van alles! Ook als je op vlucht vier weer een lange lijst met vertragingen krijgt, passagiers boos zijn, je crewmaaltijd niet is gecaterd of je geen match hebt met je crew.

Maar geniet bovenal van het douchegordijn in Teesside, dat zich zo lekker om je heen vouwt als je je benen staat te scheren.

Want ooit is KLC verleden tijd en mis je zelfs dat fantastische douchegordijn.

 

 

 

 

 

Paula van den Berg
VNC Columniste