Iedereen connected
Leestijd: 3 minuten

Wachtend op de trein viel mijn oog op een levensgroot billboard aan de overkant van het perron. Het was van een internet- en telecomprovider en de tekst luidde: “We won’t stop until everybody is connected.” Ik keek eens om me heen en constateerde dat 90% van de treinreizigers op de een of andere manier met een smartphone bezig was. Allemaal connected…

Van Nokia naar iPhone
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik een smartphone zag. Het was bij een crewborrel en de co-piloot had er een. De rest van de bemanning had nog gewoon een Nokia waarmee je alleen kon bellen, sms’en en wazige foto’s maken. Voor internet moest je een laptop hebben of was je aangewezen op je computer thuis. Op de route kon je gebruikmaken van een computer van het hotel, meestal in het businesscentre of de crewroom. Als de nieuwe roosters werden vrijgegeven, stonden daar soms meerdere collega’s in spanning te wachten.

Terwijl de co zijn nieuwe iPhone demonstreerde, hingen wij begerig aan zijn lippen. Van al die gekleurde icoontjes met oneindige mogelijkheden werd je hebberig. Wat een geweldig apparaat! En wat zou het leven hierdoor makkelijk worden.

Werkelijk alles kun je tegenwoordig op dat ene apparaat: bankieren, eten of tickets bestellen, communiceren met alles en iedereen, boodschappen doen, navigeren, foto’s maken en bewerken, je huis op afstand in de gaten houden, films kijken, muziek luisteren, spelletjes doen en niet te vergeten: het antwoord op al je vragen opzoeken. Heb je een discussie met iemand over bijvoorbeeld de omvang van de Zuidpool, dan hoef je niet meer te wachten tot je thuis of in de bibliotheek het antwoord kunt opzoeken. Nee, binnen luttele seconden is duidelijk wie er gelijk heeft.

Het is natuurlijk allemaal geweldige techniek. Het scheelt een hoop ruimte die voorheen werd ingenomen door papier, cd’s en wat al niet meer. En ook veel tijd, want alles is zoveel makkelijker voorhanden. Toch voelt het alsof ik tegenwoordig juist minder tijd heb.
Ik zou liegen als ik niet toegaf dat dat voor een groot deel door mijn telefoonverslaving komt. Social media hebben een magnetische aantrekkingskracht en voor ik het weet zit ik zomaar een half uur een discussie over B&B Vol Liefde te volgen of op Vinted te scrollen. Misschien moet ik eens wat bouwmaterialen of auto-onderdelen gaan opzoeken, zodat mijn algoritmes minder aanlokkelijk worden.

Altijd bereikbaar, ook op de route
Ook bij KLM is alles gedigitaliseerd. Heel overzichtelijk, zou je denken, ware het niet dat er inmiddels zoveel verschillende kanalen voor informatievoorziening zijn, dat het mij nauwelijks lukt om alles bij te houden. Daarbij voldoen ‘nice to know’ en ‘need to know’ voor mij en mijn werkgever blijkbaar niet altijd aan dezelfde criteria.

Ook weet het bedrijf mij op alle mogelijke manieren te bereiken. Laatst moest ik vanuit Kaapstad eerder naar huis vanwege een zieke collega. Vroeger was de telefoon op je hotelkamer dan het enige communicatiemiddel. Nam je die niet op, dan volgde er een brief onder je deur. Dat waren nog eens tijden.
Nu was er geen ontkomen aan. Ik werd gebeld, gemaild, geappt en ontving een crew notify. En dat alles op één apparaat.

Altijd en overal bereikbaar zijn is tegenwoordig voor veel mensen heel belangrijk. Aan boord merken we dat ook. Vragen over WiFi en opladen scoren hoog in de top 10 van meest gestelde vragen. Ook onze flight safety-taken zijn hierdoor veranderd. We moeten continu alert zijn op het gebruik van powerbanks, zoals ook bleek uit recente gebeurtenissen. Waar en wanneer kan ik opladen? Het lijkt soms wel van levensbelang. Net als verbonden zijn met internet.

Verbonden, maar ook met elkaar?
De tekst op het billboard is inmiddels werkelijkheid geworden. Iedereen is connected. Maar hoe ‘connected’ zijn we nou echt?

Als ik in een restaurant zit, zie ik veel mensen op hun telefoon kijken in plaats van gezellig met elkaar in gesprek te zijn. En alles leggen we vast met ons mobieltje. De eerste keer dat ik iemand een bord eten zag fotograferen, moest ik lachen. Ik dacht dat het een foodcritic was.
Ook in de sportschool zie ik veel mensen op hun telefoon. Append op de legpress-machine, ook hier worden de resultaten vastgelegd. Eigenlijk zie je overal mensen die met hun telefoon bezig zijn. Dit had Alexander Graham Bell nooit kunnen voorzien.

Ik geef eerlijk toe dat ik ook niet meer zonder zou kunnen. Maar stiekem verlang ik wel terug naar de tijd waarin ik mijn telefoon alleen tevoorschijn haalde om te bellen, mijn mail één keer per week checkte en er niet in elke kamer snoertjes rondslingerden om apparaten op te laden.

Cora Dessing