Leestijd: 3 minuten

Aloha girls, enjoy your three days of paradise! 

Ik typ dit terwijl een ventilator mijn licht verbrande huid verkoelt. Samen met mijn beste vriendin/collega ben ik op trip. Het was een lange, warme zomer met verstoringen, maar het was ook veel lol om Nederlanders naar hun vakantieadres te brengen. Het werk wordt uitdagender als het warm is en de volle dagen met UM’s en IPB’ers waren pittig. Het was tijd voor rust.

In Bangkok hebben we ons al dagelijks laten masseren en genoten we van gefrituurde rijst op de hoek van de straat. Toen collega’s vroegen wat ons plan was, zei ik vol trots: ‘Geen idee, we gooien een koffer vol bikini’s en boeken een ticket naar Bangkok. We zien het wel.’ Met haar op vakantie gaan betekent: niks plannen, kijken waar het weer het beste is en zien waar onze IPB-tickets ons brengen.

Waarom? Omdat het kan! 

Zo besloten we twee jaar geleden last minute om vanuit Australië door te vliegen naar Hawaii, om daar even decadent te genieten van een strand en een koelkastmagneet te scoren. De douanebeambte keek ons raar aan toen we vertelden dat we maar drie dagen zouden blijven. ‘Hold on, you just came in from Sydney and you’re staying for three days? Are you okay?’ ‘We have to work again next week, sir.’ Toen we uitlegden dat we bij KLM werken, grinnikte hij. Op ons verzoek zette hij stiekem een stempel in ons paspoort. Met een brede glimlach zei hij: ‘Aloha girls, enjoy your three days of paradise!’

Een kijkje in de keuken

En paradijs was het zeker. We bezochten Pearl Harbor en keken onze ogen uit op de filmset van Jurassic Park. Na die drie dagen konden we alleen via Canada naar huis (Thanksgiving in Amerika, dus vluchten vol) en de Air Canada crew was verbaasd over onze wereldreis. Een kijkje in de keuken bij een andere crew vind ik stiekem altijd erg leuk.

Deze trip mochten we meekijken bij Emirates en verbaasden we ons over de vriendelijkheid van de collega’s bij Thai Airways: hun perfect gestylde haren, hun paarse uniform en blauw gekleurde lenzen die ons aankeken bij het serveren van een heerlijke pasta. Het is altijd leuk om te zien welke commando’s zij gebruiken en hoe ze hun service doen. En welke taal we ook spreken: we zijn cabin crew, we zijn vriendelijk en voelen dingen haarfijn aan. We zijn allemaal getraind om “aan” te staan en passagiers te helpen waar we kunnen. We zijn psycholoog, moeder, entertainer en arts.

CaA en CaB 

Tijdens ons goddelijke ontbijt in ons hotel op Bali viel ons oog op een Nederlands stel. De vrouw gedroeg zich vreemd. Ze legde haar hoofd op tafel, stond daarna abrupt op en zwalkte langzaam richting de uitgang. We keken elkaar aan en wisten het al: ze ging out. Ze viel op de tafel van een nietsvermoedend stel dat net aan een vers gemaakte omelet was begonnen. We gooiden ons bestek aan de kant en gingen aan de slag. Een paar weken eerder hadden we onze recurrent gehad, dus we zaten nog megagoed in de stof. We ontpopten ons tot CaA en CaB. Zij ging met de “patiënt” aan de slag en ik ging als ware CaB naar de “cockpit”, oftewel de keuken, om het personeel om hulp te vragen. In mijn hoofd had ik de AED al van de muur getrokken, maar in dit verhaal bleek een simpel colaatje de redding. Gelukkig kwam de kleur langzaam terug in haar gezicht.

Een dikke kus uit Amsterdam

Het bleek een heerlijk Brabants stel te zijn, dat na een go van de huisarts toch naar Bali was vertrokken. ‘Ze is hartpatiënt,’ vertelde onze nieuwe vriend Hans. Petra werd vervolgens door vier Balinese medewerkers naar haar kamer gebracht. Aan het eind van de dag troffen we ze in de eetzaal en raakten we aan de praat. Ze zouden over twee dagen terugvliegen met KLM. Ik wist de crew van hun vlucht al snel te bereiken. De SP bleek een engel en toen ze veilig in Amsterdam waren geland, kreeg ik een berichtje: ‘Petra en Hans waren ontzettend verrast. Ik moest jullie een hele dikke kus geven.’